Deze twee en een halve week heb ik niet zoveel bijzonders ondernomen. Marit en ik hebben veel tijd doorgebracht in ons bed en buiten in de tuin aan de eettafel. Het heerlijke aan Italië is het feit dat je non-stop pizza en pasta kan eten: 's ochtends om elf uur of 's middags en anders wel bij het avondeten.
Het vreselijke vond ik wel de steekvliegen en de hitte, wat het onmogelijk maakte om een goede nachtrust te hebben.
We hebben heus wel íets ondernomen. We zijn naar Pompeii geweest, we hebben een ander archeologisch dorpje bezocht, we zijn naar het strand geweest en we hebben veel gelopen in andere dorpjes en in de omgeving. Alles leek op elkaar.
Ik zeg altijd tegen iedereen dat ik het een geweldige vakantie vond of iets in die trant, maar eigenlijk lieg ik als ik dat zeg. In feite is het om mijn moeder niet te kwetsen of om geen vragen te krijgen. Weetje, ik vond het 'wel leuk' en daar is het ook mee gezegd. Ik heb het echt gezellig gehad, gelachen en genoten van de omgeving, maar de saaiheid overstemd deze vrolijke en positieve dingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten